Στα ελληνικά ένα από τα συνώνυμα της λέξης «ζωή» είναι ο βίος. Είναι σαν η γλώσσα να μας οδηγεί να συνδέσουμε το βίο (τη ζωή) με τη βία. Και αυτό είναι κάτι που η ίδια η ανθρώπινη εμπειρία το επιβεβαιώνει: η ζωή είναι δύσκολη.

Γιατί, τελικά, τι άλλο είναι η ανθρώπινη ύπαρξη από μια ύπαρξη που σκοντάφτει, που όταν δει τα πράγματα από μπρος προς τα πίσω και αναρωτηθεί γιατί έκανε ό,τι έκανε θα απαντήσει «δεν ξέρω»;

Άγχος, κρίσεις, μελαγχολία, κατάθλιψη, ατονία, εθισμοί, δυσφορία φύλου, είναι κάποια συμπτώματα από τα οποία υποφέρει το υποκείμενο σήμερα.

Μέσα σε αυτή τη δυσφορία που ενυπάρχει στον πολιτισμό η ψυχανάλυση επιτρέπει στον άνθρωπο να μιλήσει ελεύθερα για αυτό που το απασχολεί και του δίνει τη δυνατότητα να δώσει τη δική του απάντηση, τη δική του λύση χωρίς να το υποτάσσει σε μοντέλα, κανόνες και πρότυπα, σεβόμενη έτσι τη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου.